چرا اینهمه تغییر!
سلام.
بعد از مدت ها تصمیم گرفتم چیزی بنویسم از این روان فرسوده
نگرانی های بيمورد...
ورود به دانشگاه
...
حمله اطرافیان...
در این محیط
مشکل در ایجاد ارتباط با سایرین...
انجام ندادن کار هاییی که باید انجام ميشده مثل خود شکوفایی...
استفاده از استعدادات...
ولی هيچي... همش سنگی روی دوش و فرسودگی ذهن روان جسم در این سن
آخه چند بار بگم چقدر یاد آوری کنم.... تو خیلی عمر نمیکنی چرا مدام وقتی وارد جایی کلاس میشی مدام نگراني که دان نگات میکنن مدام این استرس رو بدوش میکشی الان همه نشونه های فرسودگی روانی رو داری بفهم... درستش کن... این روند رو تموم کن زندگی به کتفتم نباشه...مگه خودت خواتی بيايي تو این زندگی نکبتبار... من لازم الوجود نیستم...پس همچي به تخمت
برچسب:
نویسنده: هلیا حسینیان